NEWSFLASHES

Hoe wordt je per ongeluk een talent voor talen in 3 rare lessen

Een lokale taal leren is essentieel. Een expat verteld over de frustraties van het studeren van Frans in Bahrein, Spaans in Argentinië en Duits in Zwitserland.

Ik studeerde Frans in Bahrein, Spaans in Argentinië en Duits in Zwitserland. Kan ik zeggen dat ik alle 3 de talen spreek? Ja, maar, helaas allemaal, tegelijkertijd, in  dezelfde zin.

Het was pas 20 jaar na de middelbare school dat de noodzaak van het spreken van Frans voorkwam. Toen een oorlog in de golf uitbrak woonde ik in Bahrein met mijn man.  Na vele weken te hebben ervaren waarin in Patriot raketten werden gelanceerd en het Amerikaanse leger bij verschillende objecten binnenstormde in Bahrein, besloten wij dat het misschien tijd werd dat we een veilige haven hadden dichter bij huis.

Tijdens een plezierige vakantie met vrienden in Frankrijk eindigden we met het bezichtigen van huizen en werden we de laatste dag verliefd op een oud stenen huisje. We moesten in sneltempo een Frans vocabulaire opbouwen over keuken en badkamer renovaties en het lezen van de menu kaart.

Gelukkig, terug in Bahrein was er een goed gevestigde tak van L'Alliance Française waar Franse inwoners die de militaire dienstplicht ontweken nog steeds de moed hadden om Frans te leren aan Engelsen. Onze leraar was Meneer Petit, een extraordinaire leraar en meester in de kunst van kleur gecoördineerde kleding.

Het werk van mijn man bracht ons daarna naar Buenos Aires in Argentinië. Voor vertrek waren we verplicht een intensieve cursus Spaans in Salamanca Spanje te volgen. Om onze aanpassing aan de Spaanse taal te versnellen werden we geplaatst in een Spaanse familie. We hadden dromen van een strakke, witte villa, glinsterend op een zonovergoten heuvel. Helaas woonde de familie boven een bar in een van de lawaaierigste straten van Spanje.

Wanneer het lawaai eindelijk stilviel rond 4.30 uur s ‘morgens startte de vuilnisdienst die duidelijk hadden besloten dat als zij wakker moesten zijn op deze tijd, iedereen dat dan ook moest. Onze gastheer adviseerde oordopjes zodat we konden slapen. Het taalgebruik dat van de straten naar boven kwam was niet bruikbaar voor contractonderhandelingen of visa regelingen in Argentinië.

Een mooie universiteitsstad als Salamanca trekt veel jonge mensen aan van over de hele wereld. Veel van hen waren natuurlijk feestbeesten.  Maar zij leken geen problemen te hebben bij het opsommen van de verbos irregulars  en spuwden ze in perfect gevormde zinnen zonder last te hebben van dichthangende oogleden.

Wat was hun geheim? De levensstijl van de feestbeesten werd besmettelijk en al snel voegden wij ons als volwassen studenten bij hen. Zo ontdekte ik het geheim. Zij brachten de hele avond door in gesprek met de lokale mensen!

Toen we eenmaal in Argentinië aankwamen ontdekten we dat het Spaans daar niet helemaal hetzelfde was als datgene ons geleerd was in Spanje. In het Engels spreken we ‘Ilama’, in het Spaans zeggen ze ‘eeyama’ maar in het Argentijns zeggen ze ‘shama’! Gelukkig was assistentie bij de hand, het bedrijf had lessen voor ons geregeld bij Vero, een fantastische leraar.

Een jaar later waren we terug in Spanje, deze keer in Barcelona, de hoofdstad van Catatonie waar Catalaans wordt gesproken. En ja hoor na mijn eerste Spaanse les ontdekte ik dat er meer dan een vorm van Spaans was. Waar we meestal naar refereren als Spaans is het lispelende Catalaanse Spaans maar er is ook Catalaans, Galactisch, Asturisch en Baksisch, allen talen in hun eigen recht.

De meeste mensen in Barcelona spraken ook Castiliaans en er was zelfs een Catalaanse talenschool. Dus terug naar school, alweer. Daar probeerden zij het Argentijnse accent uit mijn Catalaans te slaan. Toen ik dan eindelijk vertouwen kreeg in mijn Spaans verhuisden we naar Zwitserland waar Duits, Frans, Italiaans en Roemeens wordt gesproken. Ik ontdekte toen dat de Zwitsers die echt Duits spraken maar Zwitsers- Duits, een speciaal dialect waarvan de Duitsers claimen dat zij het niet verstaan.

Ik werd geadviseerd Hoog Duits te leren aangezien het beter bruikbaar was wereldwijd dan Zwitsers- Duits. Mijn eerste leraar was een erg grote vrouw van Zwitsers- Italiaanse afkomst die haar gesprekken voerde vanaf een balkon vanuit het klaslokaal met familieleden in de straat beneden, dit in luid Italiaans. In de tussentijd bogen wij , haar klas,  ons over de mysteries van de Duitse taal middels de wel heel spannende activiteit van het invullen van de gaten in honderden nietszeggende zinnen.

Ik stond op het punt om het op te geven toen ik Dagmar ontmoette, een van oorsprong Duits sprekende die heel goed wist hoe ze leren leuk moest maken. Haar humor werkte aanstekelijk en iedereen op school was gek op haar. Ik begon Duits te spreken. Zij is tot de dag van vandaag nog steeds een goede vriendin.

Een van de grootste geneugten van het leren van talen is het ontmoeten en spreken van mensen van over de hele wereld. Dit was zeker zo in Zwitserland waar veel goed opgeleidde asielzoekers hun toevlucht vonden.

Maar ik neem nu een pauze van de talenscholen. Het maakt niet uit hoe goed de school is, ik kan je garanderen dat een luidde werkplaats of wegwerkers opduiken daar waar ik neerstrijk. Zo niet dan is er een drukke straat dichtbij waar kleien wollige beestjes worden aangereden en weer terug naar hun schepper gaan. Dit in combinatie met luid gierende banden en een hoop gevloek en gescheld en eventueel jammerende sirenes. Dit zorgt allemaal voor een beetje teveel afleiding.

Ik kies nu voor wat genoemd wordt ‘de totale onderdompeling’. Ik ben lid geworden van het lokale koor, mijn man en ik zijn lid van de Argentijnse dansclub en ik volg elke week lessen Thai Chi, alles in het Frans. Ik kijk naar het Franse nieuws en praat met mijn Franse buren. Dat is goed, leuk en een stuk goedkoper. Ik ben nog nooit ergens lang genoeg gebleven om dit stadium te bereiken dus ik denk dat ik, eindelijk, mijn thuis heb gevonden.

Auteur: Glynnis Burrough
Bron: http://www.telegraph.co.uk
Publicatiedatum: 12 juni 2009
 

Meer nieuws