NEWSFLASHES

Ons onophoudelijke globetrotting is moeilijk voor de kinderen

Een expat vertelt over de pijn - en vreugde - van onderdeel zijn van een familie die er een gewoonte van maakt om  te verhuizen naar nieuwe grenzen.

Sydney in een prachtige stad! Maar verhuizen van New York was niet gemakkelijk voor Catriona.
‘ Ooit kende ik een meisje dat leefde in Amerika. Haar leven was super. Ze had een goed huis, goede vrienden en een leuke school. Ze was lekker aan het leven. Op een avond belde een bedrijf op, daarna vertelde haar vader dat ze moesten verhuizen naar Australië’.

Dit was onderdeel van een spreekbeurt die mijn middelste dochter schreef een jaar nadat we de buitenwijken van New York inruilden voor Sydney. Als ik dit lees draait mijn maag zich nog steeds om van de ouderlijke schuldgevoelens. Alle drie de kinderen, toen 5, 8 en 10, vonden het verlaten van de VS traumatisch, voornamelijk doordat ze er zo’n leuke 3 jaar hadden gehad.

Voor onze oudste dochter was de verhuizing naar Sydney haar vierde internationale verhuizing en haar derde nieuwe schoolsysteem. Terwijl het zijn van een globetrottende familie wellicht erg chique klinkt is de realiteit vaak hard werken voor zowel kinderen als ouders.

Verhuizen van New York naar Sydney werd moeilijker door de beperkingen van tijd en afstand. ( Er zat 6 weken tussen het binnenkomen van de opdracht en het landen op het vliegveld van Sydney). Dit betekende dat de kinderen niet de kans kregen Sydney te bezoeken voordat we verhuisden. Ze moesten een sprong in het diepe nemen en ons vertouwen toen we zeiden dat ze het leuk zouden vinden om in Sydney te wonen. Een grote opgave voor een ouder maar wellicht nog meer voor een kind.

Achteraf gezien was de korte 6 weken tijd echter een zegen. Tegen de tijd dat de het verdriet van de kinderen het hoogst wat en ik mezelf mentaal sloeg met twijgentakjes van schuldgevoel vertelde één van mijn New Yorkse vrienden die  kinderpsycholoog was dat het juist de onzekerheid is die het de kinderen doet en dat ze zodra we eenmaal verhuist waren ze zich wel zouden settelen. Gelukkig kreeg zij gelijk.

Hoewel het verhuizen met kinderen veel problemen met zich mee brengt zijn zij ook uiteindelijk de sleutel tot het leven in een nieuw land. Als zij eenmaal gestart zijn met school krijgt de familie gelijk de optie zich te voegen aan een kant-en-klare gemeenschap. Biedt u voor alles aan als vrijwilliger in uw eerste jaar omdat er geen snellere manier is om de ook verhuisde ouders te ontmoeten.

Terwijl uiteindelijk blijkt dat deze mensen niet uw beste vrienden zullen worden zijn zij tijdens de hectische eerste periode van onschatbare waarde als het gaat om advies betreffende  artsen, tandartsen, hardware winkels, bakkers, kledingwinkels en vooral babysitters. Zeker dat laatste is van cruciaal belang. Stelt u zich eens voor dat u landt in een nieuwe stad, interviews doet op school en overeenkomsten tekent voor uw huis bij advocaten terwijl u een incontinente peuter met u mee zeult.

De meerderheid van de mensen die vaak internationaal verhuizen doen dit vanwege iemands baan. Ironisch genoeg is de ouder die de verhuizing heeft ingezet degene die het minst last heeft van de stress. Als het vliegtuig eenmaal geland is, de familie geïnstalleerd is in een hotel of tijdelijk appartement, vertrekt deze persoon naar kantoor en hervat het leven zoals zij het kennen met een beetje toegevoegde lokale kleur. Uiteindelijk verschilt kantoor, bank en advocatenkantoren natuurlijk niet zoveel van elkaar over de hele wereld. In tegenstelling tot de achterblijvende partner, meestal de vrouw, die wordt overgelaten met het verkennen van de lokale kaart, telefoonnummers van makelaars en peinzend over hoe ze de kinderen voor maandag in hun nieuwe schooluniform moet zien te krijgen.

Huisdieren zijn uiteraard een belangrijk issue. Als de Australische Quarantaine Service zo aardig was geweest om Bingo en Ringo, de geliefde cavia’s van de kinderen toe te laten hadden we ze verhuisd, ongeachte de kosten. Dit omdat het dan een teken was dat het familieleven gewoon doorging als normaal. Helaas werden de cavia’s als rodenta non grata bestempeld en moesten we ze weggegeven. Er was geen droog oog in het huis, ouders inbegrepen, toen ze wegreden.

Na 18 jaar en 6 internationale verhuizingen begon ik het achtbaaneffect in mijn eigen emoties te herkennen. Tijdens de eerste 2, 3 maanden in een nieuwe stad houdt de adrenaline me op de been. Aan het einde van de eerste maand in New York kwam ik terug van de kapper met een Rod Steward kapsel, wat er bijna voor zorgde dat ik in één streep op het vliegtuig terug naar London stapte. Gedurende deze eerste fase zoek je alle belangrijke componenten van het dagelijks leven uit, school, een plek om te wonen, een auto en de locaties van winkels etc.

Dan meestal  na ongeveer 3 maanden wanneer ik denk dat ik het voor elkaar heb;
- Rijden aan de verkeerde kant van de weg;
- Locale jargon;
- De regels op de speelplaats;
dan krijg ik een soort kleine crises, meestal kinderengerelateerde. Ik grijp de telefoon, wanhopig om te bellen met een vriendin met dezelfde mindset om even mijn moederlijke nachtmerrie te bespreken en realiseer me dan dat iedereen die ik wil spreken in een andere tijdzone leeft. Op dat moment voel ik me alsof ik de rotsachtige bodem heb geraakt en een enkeltje naar huis voor de hele familie de enige oplossing is.

De redding ligt dan in het feit dat ik rond die tijd mijn eerste nieuwe vriend(in) maak. Die eerste instinctieve connectie met iemand waarin je samen lacht is een beetje als verliefd worden. Ik skip huis, want het is ineens thuis, zing tegen mijzelf en weet dat ik dit nieuwe leven leuk ga vinden.

Genieten van het leven is een groot deel van het internationaal verhuizen. Weekenden en vakanties worden een avontuur. Lokalen worden onrustig van de energie van expats en de hoeveelheid land die zij bezoeken. Natuur, cultuur en de verschillende samenlevingen zijn allen een enorm verrijkend deel van het expatleven. Maar de grootste bonus is de vrienden die je maakt als gezin en als individuen, ze zijn de sleutel tot overleving en genieten in een nieuw land. Als we in Engeland waren gebleven, omringd door vrienden van vroeger, dan hadden we zoveel grappige, vriendelijke, slimme en gedenkwaardige mensen niet leren kennen. Als ik had geweten, toen ik trouwde, dat we waren voorbestemd om een familie te worden met 6 doorgekruiste adressen in de adresboekjes van vrienden, had ik misschien getwijfeld, maar feitelijk is het de mooiste ervaring ooit geweest. Ik hoop dat mijn kinderen de jaren waarin we rondzwerven zo zien als ik. Als een cadeau waarvan hij het geluk en het voorrecht hadden om het te ontvangen.

Auteur: Catriona Ling
Bron: www.telegraph.co.uk/expat 
Publicatiedatum: 25 Mei 2009

Meer nieuws